ಬಿನ್ನಾಣಗಿತ್ತಿ ನನ್ನಾಕೆ

ನನ್ನವಳ ನಡು ಚಂದ, ನನ್ನವಳ ನಡೆ ಚಂದ, ನನ್ನವಳ ನಗು ಚಂದವೋ.  ನನಗೋ ಅವಳ ನಗುಮುಖ ಕಾಣುವುದೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತೋಷ. ಯಾಕೆಂದರೆ ದಿನವಿಡೀ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಬಳ ನೀಡದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ತಲೆತುಂಬಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ನಗುಮುಖ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನನಗಾಗಿಯೇ ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುವವಳು ಮುದ್ದಿ ಹುಡುಗಿ ನನ್ನಾಕೆ. ಸೊಂಟ ಬಳುಕಿಸುತ ಮುಂದೆ ನಡೆವ ನನ್ನವಳ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತ ನಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವೆ. 
ಆರಾಮಾಗಿ ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅಮ್ಮ ಕೊಡುವ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ಸಾಕು, ಆಗ ನೋಡಿ ನನ್ನವಳ ವೈಯ್ಯಾರ. ಹೆಜ್ಜೆ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕೂರುವಳು. ಕುಳಿತರೆ ಸಾಕೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರುವುದು ಅವಳಿಂದಾಗದ ಕೆಲಸ. ಆಗ ಶುರು ಮಾಡುವಳು ನನ್ನ ಮೈಗೆ ಅವಳ ಮೈ ಸವರಿಕೊಂಡು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಮಡಿಲೇರುವ ಕೆಲಸ. ನನಗೂ ಆಕೆಯ ಮೈಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಅನುಭವ. ಅವಳಿಗೂ ನನ್ನ ಮಡಿಲೆಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರಿಯ. ಮಡಿಲು ಸೇರಿದೊಡನೆ ಒಂದು ಗಟ್ಟಿಯ ನಿದ್ದೆ ಅವಳದು. ಆ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಲ್ಲೂ ತುಟಿಯಂಚಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣನೆಯ ನಗು. ಆ ನಗುವೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ಮೂಕರನ್ನಾಗಿಸುವುದು. ಮನೆತುಂಬಾ ಅವಳದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಶಬ್ಧ. ಅವಳು ಬಂದ ಮೇಲೆಯೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಹುರುಪು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಒಬ್ಬರೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಜೊತೆ ಯಾರೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನನ್ನವಳು ಆ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಿರುವಳು. 

ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಅವಳೆಂದರೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಮನೆತುಂಬಾ ನನ್ನಾಕೆಯ ಚೊಚ್ಚಲಹೆರಿಗೆಯ ಸಂಭ್ರಮ. ಎಲ್ಲರೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಮುಂಜಾನೆ ಬಣ್ಣದಲ್ಲೂ ತನ್ನಂತೆ ಇರುವ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಿತ್ತಳು. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು.  ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿರುವ ಅವಳದು ಮನಸ್ಸೂ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಶುಭ್ರ. ಅವಳ ಒಳ್ಳೆ ಮನಸಿಗೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರೂ ಹೊಗಳುವವರೇ. ಅವಳನ್ನು ಪಡೆದ ನಾವು ಪುಣ್ಯವಂತರು. ಒಂದು ದಿನವೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ರೇಗಿದವಳಲ್ಲ. ಒಂದು ಪಕ್ಷ ನಾನು ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬೈದರೂ ಅವಳು ತಿರುಗಿ ಬೈದವಳಲ್ಲ. ಹಾಲಿನಂತ ಮನಸ್ಸು ಅವಳದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ ಹಾಲೆಂದರೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಅದಕ್ಕೇ ಅವಳು, ಅಮ್ಮ ಹಾಲನ್ನು ಎಲ್ಲೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟರೂ ಮಿಯಾಂ ಎಂದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿಯೇ ಬಿಡುವಳು.